คนเรา ต้องรู้จักเจียมตัว

คนเรา ต้องรู้จักเจียมตัว

“ตายจริง ไม่ไหวแล้ว ชิ่นเอ๋อร์ เจ้าดูลูกลิงตัวแสบนี่สิ ถึงกับรู้จักหึงหวงขึ้นมาด้วย ไม่ไหวจริง ๆ เลย”

คำพูดของเจียงเจาหวาทำเอาไทเฮากับพวกเฝิงกงกงถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง

พอตั้งสติได้ ทุกคนก็พากันหัวเราะชอบใจ

ที่ไหนมีอย่างนี้ หวงก็หวงไปสิ นี่ยังกล้าพูดออกมาโต้ง ๆ อีก

คงมีแต่คนเปิดเผยตรงไปตรงมาอย่างเจียงเจาหวานี่แหละที่กล้าทำ

แต่ตรงไปตรงมาก็ดี ในวังหลวงแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดี วัน ๆ เอาแต่คิดแผนการลับลวงพราง คนนิสัยเปิดเผยจริงใจเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก

“พระพันปีหลวง ไฉนทรงล้อเฉาฮวาอีกล่ะเพคะ รีบบอกมาเร็วเข้าสิเพคะ ว่ารุ่นหลานที่ท่านโปรดปรานที่สุดคือใครกันแน่”

เจียงเจาหวาส่งเสียงฮึดฮัด เขย่าแขนไทเฮาไปมาไม่หยุด

หนังตาของฮูหยินเสิ่นเริ่มกระตุกขึ้นมาทันที นางรีบดุอบรม “เฉาฮวา อย่าเสียมารยาทต่อพระพันปีหลวงนะ”