ท่านหญิงหรงหัว

ท่านหญิงหรงหัว

“ท่านแม่ คิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ”

ฮูหยินเสิ่นนึกถึงเซี่ยอวิ๋นโหลวจนเผลอใจลอยไปครู่หนึ่ง

เจียงเจาหวาเห็นแบบนั้นก็ฉุกคิดอะไรบางอย่าง จึงส่งเสียงเรียกเบา ๆ

ฮูหยินเสิ่นได้สติกลับมา พอนึกขึ้นได้ว่าเจียงหว่านโจวยังอยู่ข้างนอกก็อดเศร้าใจไม่ได้ “ไม่ได้คิดอะไรหรอกจ้ะ ในเมื่อเด็กคนนั้นเป็นเพื่อนของเจ้า วันหน้าถ้าที่บ้านจัดงานเลี้ยงอีก เจ้าก็พาเขามาได้นะ”

อาจเป็นเพราะช่วงนี้เจียงหว่านเฟิงกับเจียงหว่านอี้อยู่ติดบ้านกันน้อยลง

พอเจียงเจาหวาถึงวัยปักปิ่นแล้วก็ต้องออกเรือนไปอีกคน ฮูหยินเสิ่นเลยอดรู้สึกอ้างว้างไม่ได้ ในใจจึงอยากให้บ้านครึกครื้นขึ้นมาบ้าง

ด้วยเหตุนี้นางจึงเข้าใจความรู้สึกของไทเฮาเป็นอย่างดี และยิ่งนึกสะท้อนใจว่าตัวเองช่างอกตัญญูเหลือเกิน

“ได้สิเจ้าคะ แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ชายอื่น ท่านแม่จะไม่กังวลหรือ”