รุ่ยอ๋อง ลู่หมิงรุ่ย

รุ่ยอ๋อง ลู่หมิงรุ่ย

“ชิ่นเอ๋อร์ เจ้ายังรู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกไหม”

เผยเสวียนยืนรออยู่ด้านนอกห้อง พระพันปีหลวงประทับนั่งอยู่ข้างเตียงตั่ง คอยเฝ้าฮูหยินเสิ่นมาตลอด

พอเห็นฮูหยินเสิ่นลืมตาขึ้นมา พระพันปีหลวงก็แทบจะยื่นมือไปพยุงนางทันที

ฮูหยินเสิ่นเงยหน้าขึ้น มองพระเกศาขาวโพลนของพระพันปีหลวงและแววตาที่เปี่ยมด้วยความห่วงใย นางอดไม่ได้จนน้ำตาไหลพราก ลุกจากเตียงตั่งแล้วคุกเข่าลงกับพื้น

“ชิ่นเอ๋อร์ เจ้าทำอะไรนี่ รีบลุกขึ้นเร็ว พื้นมันเย็น ร่างกายเจ้าก็ยังฟื้นตัวไม่ดีเลยนะ”

พระพันปีหลวงทนเห็นฮูหยินเสิ่นลำบากไม่ได้ ยิ่งทนเห็นนางร้องไห้เสียใจก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่

พอเห็นนางคุกเข่าให้ ก็รีบเข้าไปพยุง แต่ฮูหยินเสิ่นกลับดื้อรั้นส่ายหน้าเบา ๆ

พระพันปีหลวงเห็นท่าทีนั้นจึงค่อย ๆ ประทับหลังตรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื้นตัน

ยี่สิบกว่าปีแล้ว นับตั้งแต่ชิ่นเอ๋อร์ห่างเหินไปจากท่าน ท่านก็คิดถึงลูกสาวทั้งวันทั้งคืนไม่เคยขาด