แผนซ้อนแผน ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง

แผนซ้อนแผน ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง

“ข้าเคยบอกเมื่อไหร่กันว่าข้าเป็นคนดี อีกอย่างนะเยี่ยเจ๋อ เจ้ารู้ตัวบ้างไหมว่าบางทีเจ้าก็หลงตัวเองเกินไป เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงคิดว่าทุกคนต้องเข้าหาเจ้าอย่างมีจุดประสงค์แอบแฝง?”

รอยยิ้มบนดวงหน้าของเจียงเจาหวายังคงไม่จางหาย ซ้ำยังแฝงแววเย้ยหยันเพิ่มขึ้นอีกส่วน

และแววเยาะเย้ยนี้นี่เอง ที่ยิ่งทำให้เบ้าตาของเยี่ยเจ๋อยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

เขามองดูท่าทางสูงส่งวางก้ามของเจียงเจาหวา ภาพตรงหน้าดูราวกับย้อนกลับไปตอนที่นางเคยหัวเราะเยาะเขาในวันวาน ซึ่งก็มีสีหน้าแววตาเช่นนี้ไม่มีผิดเพี้ยน

“เยี่ยเจ๋อ จนป่านนี้เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือว่าข้าหัวเราะเยาะเจ้าเรื่องอะไร ข้าไม่ได้เยาะเย้ยที่ตระกูลเยี่ยของเจ้าตกอับ และไม่ได้เยาะเย้ยความรู้ความสามารถของเจ้า แต่ข้าเยาะเย้ยที่เจ้าหลงเห็นศัตรูเป็นญาติมิตรต่างหาก ซ้ำยังนึกว่าเยี่ยหลินผู้นั้นมีบุญคุณล้นพ้นต่อเจ้าและตระกูลเยี่ย ช่างน่าขบขันสิ้นดี”