ต้องขึ้นสู่จุดสูงสุดเท่านั้น ถึงจะมองลงมายังใต้หล้าได้!

ต้องขึ้นสู่จุดสูงสุดเท่านั้น ถึงจะมองลงมายังใต้หล้าได้!

“ท่านโหวน้อยเยี่ยนหรือเจ้าคะ?”

ฮูหยินเสิ่นได้ยินเสียงเสิ่นผูอวี้จึงหันกลับไปมอง ก็เห็นเยี่ยนจิ่งทันที

ฮูหยินเสิ่นกลัวเยี่ยนหนานเทียน ดังนั้นสำหรับนางแล้ว ทุกครั้งที่เห็นเยี่ยนจิ่ง จึงรู้สึกว่ามีระยะห่างอยู่ไม่น้อย

แต่เยี่ยนหนานเทียนก็ช่วยนางกับหว่านเฟิงครั้งแล้วครั้งเล่า อีกทั้งเยี่ยนจิ่งยังสนิทสนมกับเสิ่นฉงเหวิน ฮูหยินเสิ่นจึงไม่คิดว่าเยี่ยนจิ่งจะทำเรื่องร้ายๆ กับพวกตน

“ฮูหยินเสิ่น พวกเรามารบกวนกะทันหันเช่นนี้ ต้องขออภัยด้วยขอรับ เพียงแต่พวกเรามาหาคุณหนูใหญ่เจียงเพราะมีเรื่องจะบอกนาง”

เยี่ยนจิ่งไม่พูดอะไร เสิ่นผูอวี้จึงยื่นมือไปสะกิดเขาเบาๆ พลางคิดในใจว่าถ้าเจ้านี่ยังไม่แสดงฝีมือต่อหน้าฮูหยินเสิ่นอีก ก็คงหมดโอกาสกันพอดี

เยี่ยนจิ่งน่าจะเรียนรู้จากเผยเสวียนบ้าง แสดงความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา จะมาทำตัวขัดเขินอึกอักอยู่ทำไม