ไร้ยางอาย ส่งว่าที่ลูกสะใภ้ตัวเองเข้าวัง

ไร้ยางอาย ส่งว่าที่ลูกสะใภ้ตัวเองเข้าวัง

“ข้าไม่เข้าใจความหมายของคุณหนูใหญ่เจียงเจ้าค่ะ” หนิงไฉเหรินเริ่มระแวงขึ้นมาในใจ

จู่ ๆ เจียงเจาหวาก็โผล่มา ทั้งยังพูดจาแบบนี้ใส่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย นางมีจุดประสงค์อะไรกันแน่

นางไม่เคยรู้จักอีกฝ่ายมาก่อน ได้ยินแค่ชื่อเสียงเรียงนาม และเคยเห็นหน้าอยู่ไกล ๆ แค่แวบเดียวตอนอยู่ในวังเท่านั้น

จะว่าไป อายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับนางแท้ ๆ แต่ชะตาชีวิตกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

หนิงไฉเหรินรู้สึกขมขื่นในใจ จนเผลอยิ้มแห้ง ๆ ออกมาบนใบหน้า

นางคุกเข่าอยู่ตรงนี้มาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว

ซูเจาอี๋สั่งไว้ว่า ถ้าคุกเข่าไม่ครบหนึ่งชั่วยามก็ห้ามลุกเด็ดขาด

พื้นอุทยานหลวงปูด้วยหินกรวด แถมช่วงก่อนหน้านี้เพิ่งมีการซ่อมแซมหินเลยยังไม่ได้ขัดจนเรียบเนียน พอนั่งคุกเข่าลงไปบนก้อนกรวด มันจึงทิ่มแทงหัวเข่าจนเจ็บแปลบเหมือนโดนมีดกรีดเนื้อ