ดี ดีเหลือเกิน ถึงกับกล้าหลบหน้าข้าผู้เป็นอ๋อง

ดี ดีเหลือเกิน ถึงกับกล้าหลบหน้าข้าผู้เป็นอ๋อง

“ได้ยินมาแล้วเจ้าค่ะ”

เจียงเจาหวาพยักหน้า พลางหยิบปิ่นออกมาแล้วค่อยๆ เดินไปตรงหน้าเสิ่นฉงเหวิน “ท่านพี่ช่วยปักให้ข้าหน่อยได้ไหมเจ้าคะ ข้าชอบปิ่นอันนี้ ต่อไปจะปักติดตัวไว้ทุกวันเลย”

ทำแบบนี้จะได้คอยเตือนใจนางอยู่ตลอดเวลา ว่าเมื่อชาติก่อนจวนโหวต้องพินาศลงอย่างไร

จะได้คอยย้ำเตือนตัวเองอยู่ทุกเมื่อ ว่าหนทางแก้แค้นของนางยังอีกยาวไกล นางต้องทำอะไรบ้าง และต้องเอาคืนศัตรูอย่างไร

“ได้สิ” เสิ่นฉงเหวินยิ้มบางๆ รับปิ่นหยกมาบรรจงเสียบลงบนมวยผมข้างขมับของเจียงเจาหวา

หน้าตาของเจียงเจาหวาแต่เดิมนั้นงดงามเฉิดฉายจับตา ตอนแรกเสิ่นฉงเหวินยังกลัวว่าปิ่นเล่มนี้จะไม่เข้ากับบุคลิกของนาง

แต่พอปักลงบนศีรษะแล้ว กลับยิ่งขับเน้นความงดงามเฉิดฉันให้เจือไปด้วยความบริสุทธิ์ผุดผ่อง