ไส้ศึกเปิดศึกกันเอง

ไส้ศึกเปิดศึกกันเอง

“ท่านมาส่งยาของวันนี้ใช่ไหมเจ้าคะ รีบเอามาให้ข้าเร็วเข้า รีบเอามาให้ข้าที”

โยวเยว่ยืนอยู่นอกห้องขัง มองชิวเยว่เงียบ ๆ

แค่ไม่กี่วัน ชิวเยว่ก็ผอมซูบไปถนัดตา แต่ตามเนื้อตัวนางกลับไม่มีแผลแม้แต่รอยเดียว มองด้วยตาเปล่าก็ไม่เห็นร่องรอยการถูกทรมานเลยสักนิด

แถมใบหน้ายังขาวซีดเผือด แววตาไร้ประกาย ดูเหมือนคนที่เพิ่งล้มป่วยหนักมาจริง ๆ

โยวเยว่เม้มปาก คิดในใจว่าที่แท้การลงทัณฑ์ที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้ไม่ใช่การโบยตีหรือทำร้ายร่างกาย แต่เป็นการทรมานจิตใจ

คนที่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน รอบตัวก็เงียบสงัดจนน่ากลัว ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

อย่าว่าแต่สาวใช้ในตระกูลใหญ่โตอย่างชิวเยว่ที่ตั้งแต่เล็กจนโตมีชีวิตสุขสบายกว่าหญิงสาวทั่วไปเลย ต่อให้เป็นมือสังหารเดนตายมาติดอยู่ในคุกนี้ ก็ใช่ว่าจะทนรับไหว

แต่โบราณมา กลศึกตีหัวใจนับเป็นยอดกลยุทธ์ และได้ผลชะงัดทุกคราไป