กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลูกหมาป่าไร้ที่คุ้มกะลาหัว ยิ่งกว่าหมาข้างถนน
“ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ”
เมิ่งเหยามองสำรวจเจียงหว่านโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า
เห็นเพียงขอบตาของเขาที่แดงเรื่อกับใบหน้าซีดเผือดไปบ้าง นอกนั้นก็ดูปกติดีทุกอย่าง
สรุปแล้ววันนี้เขาไปจวนตระกูลเจียง ได้เงินกลับมาบ้างหรือเปล่า
เมื่อก่อนฮูหยินเสิ่นมักจะให้เงินเขาตั้งหลายพันตำลึงไม่ใช่หรือ
หนนี้ก็ต้องได้เงินกลับมาแน่ ๆ แต่เขาคงโดนต่อว่ามา ถึงได้ทำหน้าบึ้งตึงแบบนี้
พอคิดได้แบบนั้น เมิ่งเหยาก็กลับมายิ้มหวานอีกครั้ง นางคล้องแขนเจียงหว่านโจวแล้วพยุงให้เขานั่งลงบนเก้าอี้เอน “ท่านสามีรีบพักผ่อนก่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปรินชามาให้ กินที่บ้านก็กินที่บ้านสิเจ้าคะ พวกเราให้คนห่ออาหารจากร้านอี้ผิ่นไจกลับมากินที่นี่ก็ได้เหมือนกัน”