เมิ่งเหยาเริ่มคิดตีตัวออกห่าง

เมิ่งเหยาเริ่มคิดตีตัวออกห่าง

“หยวนเป่าขอบคุณท่านแม่บุญธรรมขอรับ ท่านแม่บุญธรรมเหนื่อยแล้วใช่ไหม รีบนั่งพักก่อนเถอะขอรับ”

หยวนเฉิงเฉียนฉลาดมาก ทั้งยังรู้ความและช่างสังเกตเป็นที่สุด

เขาช่วยประคองแขนฮูหยินเสิ่นให้นั่งลงบนเก้าอี้ ดวงตากลมโตกลอกไปมาอย่างเฉลียวฉลาด ก่อนจะวิ่งเตาะแตะไปที่โต๊ะ เขย่งปลายเท้ารินชามาหนึ่งถ้วย แล้วหันกลับมายื่นให้เจียงหว่านเฟิง

“พี่ใหญ่ ดื่มชาขอรับ”

พี่ใหญ่คนนี้เป็นพี่ชายของพี่สาวเจียง ก็ย่อมเป็นพี่ชายของเขาด้วยเช่นกัน ในเมื่อรักพี่สาว เขาก็ต้องพลอยรักและดีกับพี่ใหญ่ไปด้วย

แม้พี่ใหญ่จะต้องนั่งรถเข็น แต่หน้าตาหล่อเหลาหมดจด แววตาก็สดใสเปล่งประกายเหลือเกิน

ท่านพ่อเคยบอกไว้ว่า บางคนแม้ร่างกายพิการแต่จิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว ทว่าบางคนแม้ร่างกายสมบูรณ์ดี แต่จิตใจกลับชั่วร้าย

พี่สาวเจียงดีขนาดนี้ พี่ชายของนางก็ต้องเป็นคนดีและเข้มแข็งมากแน่นอน เขาจึงไม่เคยคิดว่าพี่ใหญ่จะด้อยกว่าคนอื่น ตรงกันข้าม กลับรู้สึกว่าพี่ใหญ่ช่างน่ายกย่องในความเข้มแข็งจริง ๆ