ใส่ ‘ของดี’ ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกินสักหน่อย

ใส่ ‘ของดี’ ให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกินสักหน่อย

“เจ้าคิดจะแปรพักตร์มารับใช้ข้างั้นหรือ”

เจียงหว่านเฟิงนั่งอยู่บนรถเข็น ก้มมองเจาลู่ที่คุกเข่าอยู่กับพื้นจากมุมสูง

เจาลู่โขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดังโป๊ก ๆ “ต่อแต่นี้ไปบ่าวหญิงจะฟังคำสั่งคุณชายใหญ่ทุกอย่างเจ้าค่ะ หากคุณชายใหญ่สั่งให้ไปทิศตะวันออก บ่าวหญิงก็ไม่กล้าไปทิศตะวันตก ต่อให้คุณชายใหญ่จะสั่งให้บ่าวหญิง...”

เจาลู่พูดพลางกัดฟันแน่น แล้วว่าต่อ “ต่อให้คุณชายใหญ่สั่งให้บ่าวหญิงไปตาย บ่าวหญิงก็จะไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียวเจ้าค่ะ”

ยังไงเสียถ้าไม่พูดแบบนี้ก็ต้องตายอยู่ดี แล้วทำไมถึงจะไม่พูดเล่า

ตอนนี้เจียงหว่านเฟิงมีตำแหน่งขุนนางติดตัวแล้ว ไม่ใช่คนพิการที่เอาแต่นอนเก็บตัวไม่ยอมพบหน้าผู้คนอยู่ในเรือนหลิวเฟิงเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

ซ้ำยังไม่มีใครรู้แน่ชัดเลยว่า ในวันข้างหน้าเขาจะไต่เต้าขึ้นไปได้สูงสักเพียงใด

ที่ฝ่าบาทพระราชทานตำแหน่งขุนนางให้เจียงหว่านเฟิง เป็นเพราะจวนจงอี้โหวจริง ๆ งั้นหรือ