กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
บุตรโทนที่หายสาบสูญของแม่ทัพผู้เฒ่าเฉิงเต๋อ
“ฮือๆๆ พวกเรากลัว พวกเรากลัวเหลือเกิน”
เด็กชายตัวอ้วนกอดขาเจียงเจาหวาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พลางร้องไห้โฮออกมา พอเด็กๆ ด้านหลังเห็นเขาร้องไห้ ต่างก็พากันร้องตามไปด้วย
ภายในศาลเจ้าร้างมีแต่เสียงร้องไห้ระงมของพวกเด็กๆ แต่ละคนนั่งขดตัวคุดคู้อยู่ด้วยกัน นอกจากเด็กชายตัวอ้วนแล้ว เด็กคนอื่นต่างก็ผอมโซจนน่าใจหาย ใครเห็นเข้าก็เป็นต้องรู้สึกเวทนาจับใจ
“ท่านผู้บัญชาการ เด็กพวกนี้...”
สือกว่างตกตะลึงจนตาค้าง ได้แต่อึกอักพูดไม่ออก
ความจริงไม่ต้องถามต่อ เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าเด็กพวกนี้ถูกหอวั่งชุนลักพาตัวมาทั้งนั้น
แต่เขาไม่กล้าพูดออกไปหรอก ตัวเขาเป็นแค่ผู้ว่าการเมืองหลวงตำแหน่งเล็กๆ มีหรือจะกล้าหาญชาญชัยขนาดนั้น
“ชิงหลี อุ้มเด็กพวกนี้ออกไปให้หมด”
เยี่ยนจิ่งโบกมือ ชิงหลีกับพวกเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการจึงรีบเดินเข้าไปหาเด็กๆ ยื่นมือออกไปหวังจะช่วยอุ้ม