ดึงฮูหยินกวิ้นกงมาเป็นพวก

ดึงฮูหยินกวิ้นกงมาเป็นพวก

“ครืน...!”

ในค่ำคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเป็นระลอก ประกายสายฟ้าแลบสว่างวาบกลางเวหา ส่องให้เห็นร่างของเยี่ยนจิ่งชัดเจน และยังทำให้เสิ่นผูอวี้เห็นบาดแผลที่ริมฝีปากของเขาได้อย่างถนัดตา

บาดแผลนั้นไม่ได้ใหญ่อะไร แต่อยู่ตรงกึ่งกลางริมฝีปากล่างพอดิบพอดี เป็นตำแหน่งที่ชวนให้คิดลึกและอดจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไม่ได้

เยี่ยนจิ่งชะงักไปนิด ก่อนจะหันขวับมา หรี่ดวงตาหงส์จ้องมองเสิ่นผูอวี้อย่างดุดันจนอีกฝ่ายถึงกับตัวแข็งทื่อ ชั่วพริบตานั้นเสิ่นผูอวี้ก็เบิกตากว้าง แล้วพลันเข้าใจทันทีว่าเยี่ยนจิ่งป้อนยานั้นให้เจียงเจาหวาอย่างไร

“เยี่ยนจิ่ง แผลที่ปากเจ้าน่ะ คงไม่ใช่ว่า...”

คงไม่ใช่ว่าถูกเจียงเจาหวากัดเอาหรอกนะ

เจียงเจาหวานี่ก็ใจเด็ดเกินไปแล้ว ขนาดบาดเจ็บจนหมดสติยังอุตส่าห์กัดเยี่ยนจิ่งได้ ช่างสมกับที่เป็นพวก ‘ปากร้ายใจเด็ด’ เสียจริง

“เสิ่นผูอวี้ เจ้าอยากตายหรือไง”