จูบ

จูบ

สายฝนนอกห้องยังคงเทกระหน่ำ ฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นระยะ ส่องให้ราตรีอันมืดมิดสว่างโร่ราวกับกลางวันในชั่วพริบตา

เสิ่นผูอวี้ถึงกับกลั้นหายใจ ส่วนเด็กเก็บยาก็รีบยกมืออุดหูแน่น เพราะกลัวว่าจะได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยินเข้า

เจียงเจาหวารู้สึกเพียงว่าทุกลมหายใจอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้

สัมผัสเย็นจางๆแตะลงบนกลีบปากของนาง ก่อนจะค่อยๆ สอดแทรกแยกริมฝีปากนางออก

นางต่อต้านตามสัญชาตญาณ แต่มือคู่หนึ่งกลับบีบคางนางเบาๆ แล้วดันเชิดขึ้น ทำให้นางเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างเลี่ยงไม่ได้

สัมผัสนุ่มลื่นนั้นทั้งเย็นทั้งร้อน พอแทรกผ่านเข้ามาระหว่างริมฝีปาก ก็เริ่มพัวพันกวาดต้อนอย่างหนักหน่วง