กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เยี่ยนจิ่ง บางทีเจ้าก็ว่างเกินไปนะ
“กลับไปเถอะ ประเดี๋ยวเราจะให้คนไปเรียกตัวจิ้นหยางจวิ้นอ๋องเข้าวัง”
ท่าทีที่สงบนิ่งไม่หวั่นไหวไม่ว่าจะได้รับเกียรติหรือถูกดูหมิ่นของเจียงหว่านเฟิง ยิ่งทำให้จักรพรรดิไท่จงพอพระทัยมากขึ้นไปอีก
พระองค์โบกพระหัตถ์ เฉายวิ่นกับจงอี้โหวจึงรีบคุกเข่าทูลลา แล้วพากันเดินออกจากห้องทรงพระอักษร
“คุณชายใหญ่เจียง ต่อไปพวกเราสองคนก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว หากมีเรื่องอะไรให้ช่วย ก็ส่งคนมาบอกข้าได้ตลอดเลยนะ”
พอก้าวพ้นห้องทรงพระอักษรมาได้ก้าวหนึ่ง เฉายวิ่นก็ม้วนแผ่นภาพแบบอาวุธเก็บเข้าแขนเสื้อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
การที่เขาได้มีวาสนาเห็นภาพร่างนี้ แถมยังได้นำกลับไปศึกษาวิจัยที่กองสรรพาวุธ ก็นับว่าโชคดีเป็นล้นพ้นแล้ว
แต่เขาก็ตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับเจียงหว่านเฟิงในวันข้างหน้าจริง ๆ อยากรู้นักว่าเจียงหว่านเฟิงจะออกแบบผลงานสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไรออกมาอีก แค่คิดเฉายวิ่นก็ตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว