สาวเลี้ยงเมืองหยางโจว

สาวเลี้ยงเมืองหยางโจว

“ข้าน่ะหรือ? ร้ายกาจ?”

เจียงเจาหวาชะงักไป รอยยิ้มบนหน้าหายวับไปในชั่วพริบตา

นางช้อนตาขึ้นมองคุณชายในชุดหรูหราสองคนตรงหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ถังส่วง เจ้ากลับจวนตระกูลเจียงกับข้าเถอะ ถึงอย่างไรพวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องมายืนทนให้ใครด่าอยู่ที่นี่ แต่ข้าขอเตือนพวกเจ้าไว้สักคำนะ”

เจียงเจาหวาหรี่ตาลง เอ่ยอย่างนึกสนุกว่า

“แขนของมู่ซูไป๋ขาดก็เพราะช่วยพี่สาวผู้เป็นญาติของข้าไม่ใช่หรือ หากพวกเจ้าอยากหาหมอ ทำไมไม่ไปหานางล่ะ ในเมื่อเวรกรรมที่นางก่อไว้ ก็ควรให้นางเป็นคนชดใช้สิ แล้วทำไมข้าต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้นางด้วย ข้าไม่ได้เป็นคนทำร้ายพวกขุนนางที่บาดเจ็บเหล่านั้นเสียหน่อย ปากพวกเจ้าก็พร่ำบอกว่าข้าร้ายกาจ แต่กลับเอาคุณธรรมมากดดันบีบคั้นข้า ช่างได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีจริง ๆ นะ”

เจียงเจาหวาจิ๊ปากเบา ๆ พอคนรับใช้ได้ยินว่าเจียงเจาหวาเปลี่ยนใจก็เริ่มลนลาน รีบพูดขึ้นว่า