กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
คุณหนูใหญ่เจียงเนี่ยนะช่างอกตัญญูจริง ๆ
“คุณหนูใหญ่เจียงไม่พูดอะไรเลย หรือลืมไปแล้วว่าคราวก่อนพูดอะไรไว้”
เจียงเจาหวาเงียบไป ไม่ยอมเงยหน้ามองเยี่ยนจิ่ง เยี่ยนจิ่งยิ้มมุมปาก พูดจาสองแง่สองง่าม
เจียงเจาหวารู้ดีว่าเยี่ยนจิ่งกำลังเตือนเรื่องที่นางรับปากจะช่วยทำงานให้เมื่อคืน นางห่อปลายนิ้วเข้าหากันนิดหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้น แววตาสงบนิ่ง
ผ่านเรื่องเมื่อคืนมา เจียงเจาหวารู้สึกว่าในใจไม่ได้หวาดกลัวมากเหมือนเดิมแล้ว
คนอื่นจะกลัวก็ได้ จะหวาดหวั่นก็ได้ แต่ตัวนางทำแบบนั้นไม่ได้
ถ้านางไม่กล้าทุ่มหมดหน้าตัก แล้วจะไปล้างแค้นได้ยังไง แล้วจะไปทวงความยุติธรรมได้ยังไง
“ข้าย่อมไม่กล้าลืมอยู่แล้วเจ้าค่ะ”