ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าคงผิดหวังล่ะสิ

ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าคงผิดหวังล่ะสิ

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ประกายสายฟ้าสว่างวาบจนผืนดินสว่างโร่ราวกับกลางวันในพริบตาเดียว

หลินเฟิงตัวแข็งทื่อ ภายใต้สายตาของเขา ซุนเผิงเสวียนกำลังก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว

“หยดแหมะ... หยดแหมะ...”

หยดน้ำฝนไหลรินจากชายเสื้อของเขาลงสู่พื้น ไม่นานก็แผ่ออกเป็นแอ่งน้ำหย่อมเล็กๆ

หลินเฟิงรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองแผ่วลง แผ่วจนกระทั่งได้ยินเสียงหยดน้ำฝนที่ร่วงหล่นจากตัวซุนเผิงเสวียนอย่างชัดเจน

“ทำไมหรือ ข้าไม่เป็นอะไร พี่หลินเฟิงดูจะผิดหวังมากเลยนะ”

ซุนเผิงเสวียนไม่ได้กางร่ม เขาเดินตากฝนมาตลอดทาง

ราวกับว่ามีเพียงการตากฝนเท่านั้นที่จะช่วยดับไฟแค้นในอกลงได้ชั่วคราว ทว่าไฟกองนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งทันทีที่เห็นหน้าหลินเฟิง