ลากมาไว้ตรงหน้า ถึงจะเชือดได้ตามใจชอบ

ลากมาไว้ตรงหน้า ถึงจะเชือดได้ตามใจชอบ

“หว่านอี้ เป็นเด็กดีนะ ให้แม่พาไปพักผ่อนดีไหม”

เจียงหว่านอี้ตัวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง โดยเฉพาะยามสบตากับเจียงเฮ่อ แววตาของเขาดูหวาดระแวงและไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่ชอบเจอคนแปลกหน้า ไม่อย่างนั้นคงกรีดร้องโวยวายไปแล้ว ฮูหยินเสิ่นรู้สึกปวดใจ เจียงเฮ่อคงไม่ได้ไปหาเจียงหว่านอี้นานมากแล้วสินะ ถึงทำให้ลูกชายทั้งห่างเหินและหวาดกลัวเขาได้ขนาดนี้

“ท่านแม่ ข้าพาพี่รองไปพักเองเจ้าค่ะ เรื่องหาเพื่อนร่วมเรียนให้พี่ใหญ่สำคัญกว่า”

เจียงเจาหวาขยับตัวเข้าไปจับแขนเจียงหว่านอี้ อารมณ์อยากจะร้องตะโกนของเขาก็สงบลงทันที เขามีสีหน้าเหม่อลอยแล้วเดินตามเจียงเจาหวาเข้าห้องนอนไปอย่างว่าง่าย

“หมัวมัว เจ้าดูแลท่านแม่ให้ดีนะ”

เจียงเจาหวาเหลือบมองหลี่หมัวมัวแวบหนึ่ง อีกฝ่ายเข้าใจความหมายทันที จึงไม่พูดแทรกขึ้นมาอีก ได้แต่รอให้ฮูหยินเสิ่นคุยกับเจียงเฮ่อต่อ