อ้าว คุณหนูใหญ่เจียงจำข้าผู้นี้ได้ด้วยหรือ

อ้าว คุณหนูใหญ่เจียงจำข้าผู้นี้ได้ด้วยหรือ

ราตรีเงียบสงัด หลังจากเดินออกมาจากเรือนหลิวเฟิง เจียงเจาหวาก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจเป็นที่สุด

นางได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในห้องนอน จึงรู้ว่าเจียงหว่านเฟิงเริ่มใจอ่อนลงบ้างแล้ว นี่นับเป็นสัญญาณที่ดี ขอแค่นางยืนหยัดมาหาเขาทุกวันแบบนี้ สักวันหนึ่งพี่ใหญ่ของนางจะต้องกลับมาฮึดสู้และฟื้นคืนสง่าราศีดังเดิมได้อย่างแน่นอน

เรือนหลิวเฟิงตั้งอยู่ค่อนข้างเปลี่ยว ต้องเดินอ้อมสวนของตระกูลเจียงถึงจะไปถึง

เวลานี้ดึกมากแล้ว บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันหลับใหลไปหมด มีเพียงบ่าวรับใช้ที่เดินตรวจเวรผ่านมาสองคน พอเห็นเจียงเจาหวาก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากทัก ได้แต่รีบเดินเลี่ยงจากไปอย่างเร่งรีบ

เจียงเจาหวาหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางคิดในใจว่าชื่อเสียงนางมารร้ายของนางก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสีย อย่างน้อยตอนนี้นางอยากจะทำอะไรก็ลงมือทำได้เต็มที่

“หวืด!”