กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียเจวี๋ยสั่นสะท้านไปทั้งตัว หางเกร็งราวกับสายธนู: “เขา... เขาคือผู้บำเพ็ญมารคนนั้นน่ะหรือ?”
ใบหน้าของกู่สุ่ยกระตุกสามครั้ง เสียงแหบแห้ง: “น่าจะใช่แล้ว... พวกเจ้าดูสภาพของเขาสิ ตรงกับบันทึกที่เล่าลือกันทั่วไปว่าหุนถูกลายเป็นปีศาจบ้าไปแล้วเป๊ะเลย...”
ขาแมงมุมทั้งแปดของจูเยวี่ยสั่นเล็กน้อย ผมยาวสีเงินขาวเปียกเหงื่อเย็นติดอยู่ข้างแก้ม: “หุนถู... เทพสังหารเมื่อ 80 ล้านปีก่อน... ฝีมือของเขากลับมาปรากฏในโลกอีกแล้วหรือ?”
ไม่มีใครกล้าขยับก่อน
คนกว่าสามหมื่นแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับเสาไม้สามหมื่นต้นที่ตอกลงบนทุ่งรกร้าง
ทุกคนมองร่างที่บ้า ๆ บอ ๆ นั้นเดินโซซัดโซเซมาทีละก้าว ๆ