กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง เสวี่ยคูยืนอยู่ที่ปากหุบเขาโดยใช้ไม้เท้าค้ำ ในดวงตาขุ่นมัวของเขา แสงจันทร์สีเลือดทั้งผืนหมุนวนอยู่
เบื้องหลังมีร่างเงากว่าร้อยร่างยืนตรงแน่ว ราวกับธงกว่าร้อยคันที่ปักอยู่ในสายลม
ซูหลินไม่พูดอะไร เพียงโบกมือ
จากนั้นเขาหมุนตัว ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว—ทั้งคนแปรเป็นลำแสงสายหนึ่ง หายไปในปลายความมืดของรัตติกาล