กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขาก้าวเข้าไปในหุบเขา พื้นรองเท้าบูตเหยียบแผ่นหินชิงสือดังทึบ แสงไฟเต้นอยู่บนใบหน้า สะท้อนผิวหน้าเหลืองซีดราวขี้ผึ้งให้สว่างวาบสลับมืด
เสวี่ยคูตามอยู่ข้างหลัง ไม้เท้าเคาะพื้นดังกุกกัก เขาลดเสียงลง ถามคำที่อัดอั้นมาเจ็ดปีออกมา “ประมุขวัง—ท่านออกจากมิติความว่างเปล่ามาได้อย่างไร?”
ซูหลินไม่หันกลับ เสียงเบาเบา “ผมมีวิธีของผมเอง”
“ที่แบบนั้น กักผมไว้ไม่ได้”
เขาหยุดชะงัก หยุดฝีเท้า หันไปมองเสวี่ยคู “พวกคุณอย่าเพิ่งสนใจว่าผมออกมาได้ยังไง ก่อนอื่นเล่ามา—หกปีนี้ ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”
ริมฝีปากเสวี่ยคูขยับ แล้วถอนหายใจยาวเฮือก ราวกับถูกบีบออกมาจากซอกกระดูก
“ประมุขวัง—หกปีนี้เกิดเรื่องใหญ่หลายอย่าง”
คิ้วซูหลินกระตุกเล็กน้อย “เรื่องใหญ่อะไร?”