กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่คำพูดของซูหลินตกถึงพื้น ลมบนเวทีประลองก็หยุดนิ่ง
ลมหายใจของอัจฉริยะสวรรค์หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคนหยุดชะงักพร้อมกันหนึ่งจังหวะ
รูม่านตาของไห่เยวี่ยหดเหลือเป็นเส้นบาง ฟันเงินขบกันดังลั่น ลวดลายแสงบนหางปลาระเบิดเปรี๊ยะกระโดดไปมา
“แก—!”
เสียงของเธอแตกพร่า ราวกับมีดน้ำแข็งกระแทกลงบนทั่งเหล็ก “แกแม่งแกล้งทำเป็นบาดเจ็บงั้นเหรอ?!”
ซูหลินค่อย ๆ ยืนตัวตรง
เข่าถอนออกจากเศษหิน ข้อกระดูกดังกรอบแกรบสองครั้ง
เขายกมือเช็ดคราบเลือดสีทองที่มุมปาก ก้มมองแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้างจนถึงใบหู
“แกล้ง?”
“ที่ข้าทำเนี่ย เรียกว่าให้เกียรติพวกแกต่างหาก”