เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอบ ๆ เวทีกลางหมื่นเผ่าพันธุ์
แสงทองสายแล้วสายเล่าปรากฏวาบ แสงทองร้อยสาย พันสาย หมื่นสาย พุ่งลงรอบเวทีประลองราวกับเกี๊ยวถูกหย่อนลงหม้อ
ไม่ถึงสิบลมหายใจ นอกเวทีประลองก็มีคนยืนอยู่กว่าสองหมื่นคน
“โอ้โฮ”
เขาจุ๊ปาก กวาดตามองรอบหนึ่ง เวทีประลองกว้างหมื่นจั้ง ข้างนอกดำมืดเป็นแผ่น แน่นขนัดล้วนเป็นหัวคน
“เพิ่งออกจากโรงอาบน้ำ ก็เข้าตลาดสดอีก ชะตาของเซียวหมิงข้าเนี่ย ไม่ให้ใช้ชีวิตสงบสักวันเลยจริง ๆ”
คนสองหมื่นจ้องเขา ตาสองหมื่นคู่ราวไฟส่องสองหมื่นดวง เขาเดินไปไหน สายตาก็ตามไปที่นั่น บางคนเขย่งเท้า บางคนยื่นคอ บางคนถึงกับบินขึ้นกลางอากาศเพื่อแย่งมุมมอง
“นั่นคือเซียวหมิง? ระดับสามร้อยยี่สิบ?”
“ไร้สาระ! แกไม่ดูม่านแสงหรือไง”
“ปีนออกมาจากหุบเหวกลืนวิญญาณจริง ๆ หรือ? ที่โคตรนรกนั้นไม่ใช่หรือที่แม้แต่ระดับสามร้อยห้าสิบก็อยู่ไม่ถึงสามลมหายใจ?”