เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผิวน้ำสระแปรเทพกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ราวกับกระจกทองแดงบานหนึ่ง
มีเพียงเงาร่างนั้นที่ยืนอยู่ริมฝั่ง ผมดำ เสื้อคลุมทอง ยิ้มกวน ๆ
เซียวเลี่ยกระโดดลงจากแท่นหิน วิ่งมาหาแต่ไกล “น้องสี่! น้องสี่! เจ้าได้วิชาเทพอะไรมาล่ะ! รีบพูดรีบพูดสิ!”
ซูหลินมองเขาแวบหนึ่ง “กลับไปค่อยพูด”
เซียวเลี่ยหุบปากทันที เขารู้ ที่นี่คนเยอะ สายตาวุ่นวาย
จื่อเยวี่ยเอ๋อเห็นเซียวหมิงและคนอื่นจะไป ก็ยิ้มเดินเข้ามา “องค์ชายสี่ ว่างเมื่อไรก็มาที่วังสวรรค์ของเราบ่อย ๆ นะ”
ซูหลินประสานมือคำนับ “ว่างแล้วจะไป”
ฌานาจารย์คงฮุ่ยประนมมือ “อมิตาภพุทธ องค์ชายสี่ไปครั้งนี้ เกรงว่าแดนเทพจะต้องเปลี่ยนฟ้าเปลี่ยนดินแล้ว”
ซูหลินยิ้ม “ท่านอาจารย์ ฟ้าจะเปลี่ยนหรือไม่ผมไม่รู้ ผมต้องกลับบ้านไปกินข้าวแล้ว”
ฝูงคนยังคุกรุ่น เสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงโห่ร้อง วุ่นวายเป็นโจ๊กหม้อหนึ่ง