กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินลืมตาขึ้น
เลือดทั้งร่างราวกับลอกคราบออกมาทั้งชั้น
เขาก้มลงมองฝ่ามือของตัวเอง
พลังกลับมาแล้ว
ความรู้สึกนั้นราวกับคนที่กำลังจมน้ำได้คว้าไม้ลอยได้ในที่สุด
เขากำมือแน่น ข้อนิ้วดังกร๊อบ
“สุดยอด”
เขาหัวเราะ
อู๋หมิงส่งเสียงมาจากความว่างเปล่า แฝงความดูแคลนเก่าแก่: “เจ้าคิดว่าหาแก่นกำเนิดเจอแล้วจะทุบมันแตกได้งั้นรึ?”
ซูหลินเงยหน้า ยิ้มกวน ๆ: “งั้นรึ แล้วเดาสิ หมัดเดียวของผมทุบมันแตกได้ไหม?”