เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วังสวรรค์เสินเซียว เรือนสดับพิรุณ ราตรี
ข่าวแพร่เร็วกว่าดาบ เพียงครู่เดียว ทั้งวังสวรรค์เสินเซียวก็รู้กันหมด เซียวหมิงก็รู้ เขากลับสงบที่สุด
เปลวเทียนสั่นไหวเล็กน้อย ซูหลินนั่งอยู่บนม้านั่งหินในลาน หยิบถ้วยชาที่เย็นสนิทขึ้นมาอัดเข้าปากอึกหนึ่ง
"เผ่าอสูร ต้องการชีวิตของผมสินะ"
เขาจุ๊ปาก น้ำเสียงกวนๆ ราวกับกำลังพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง: "เฮ่ หัวของผมนี่ก็ยังมีค่าอยู่เหมือนกันนะ"
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนดังขึ้น
ประตูลานถูกผลักเปิดดัง "ปัง" สกุลหลิวยกชายกระโปรง ก้าวเร็วๆ เดินเข้ามา เครื่องประดับไข่มุกและหยกบนผมยังไม่ได้จัดให้เข้าที่ เส้นผมปลิวในลมราตรี
"หมิงเอ๋อร์!!"
เสียงของเธอแตกพร่า มีเสียงสั่นเครือ ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
ซูหลินลุกขึ้น รอยยิ้มกะล่อนผุดขึ้นบนใบหน้าในทันที: "แม่ครับ ท่านมาทำอะไรที่นี่?"