กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอสกุลหลิวเดินเข้ามาในลาน กวาดตามองรอบๆ ก่อน
อิฐเขียวกระเบื้องดำ เงาไผ่เขียวบางเบา ภูเขาจำลองและสระน้ำ กวาดเก็บสะอาดหมดจด
เธอยิ้มออกมา สายตากลับไปตกที่ซูหลินอีกครั้ง
“หมิงเอ๋อร์ แม่ก็คิดถึงลูก ลานนี้ดีจริงๆ ดีกว่าห้องของลูกที่เมืองเทียนเป่ยเยอะ”
ซูหลินเกาหัว หัวเราะหึๆ “ก็ใช่สิ”
“แม่ รีบนั่งก่อน!”
เขาเช็ดม้านั่งหินซ้ำแล้วซ้ำอีก ประคองเธอสกุลหลิวนั่งลงอย่างกับลูกสมุน
เธอสกุลหลิวนั่งลง แต่สายตายังไม่ละจากใบหน้าเขา
เธอมองอยู่พักใหญ่
แววตานั้นอ่อนโยนจนซูหลินรู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด แต่รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้ากลับไม่ขยับเลย