เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“จะไม่สู้ได้ยังไง!” ซูหลินกระทืบเท้าดังลั่น ร่างทั้งร่างเหมือนแท่งเหล็กที่ถูกกดจนสุดแล้วดีดกลับ กระดูกทั่วตัวส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะราวประทัด “ด้วยฝีมือแค่นี้ของพวกแก ไม่มีสิทธิ์ทำให้กูแพ้หรอก!”
พูดจบเท่านั้น
เขายกมือทั้งสองประกบกันดังฉับ!
“แป๊ะ!”
เสียงแหลมดังลั่น ราวฟ้าผ่าแตกกระจาย!
จากนั้น—ทั้งร่างของเขา นิ่งสนิท
ท้องฟ้าเหนือลานประลองยุทธ์มืดลงกะทันหัน
ไม่ใช่เมฆดำ ไม่ใช่ผืนราตรี แต่เป็นแบบที่เหมือนมีคนกระชากฉากผ้าเพดานโดมทั้งผืนลงมา เผยความเงียบงันราวความตายราวสุญญากาศ ชั้นเมฆสีตะกั่วเหมือนถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบรัด บิดเบี้ยว อัดแน่น จมลง สุดท้ายก่อตัวเป็นวังวนสีทองหมุนวน แขวนอยู่เหนือลานประลองยุทธ์ ราวดวงตาของเทพอัสนีที่กำลังถือกำเนิด
อากาศเริ่มอบอวลด้วยกลิ่นไหม้ ราวสนิมเหล็กผสมกำมะถัน
คนที่ชมการต่อสู้ทุกคน หนังศีรษะระเบิดชาไปพร้อมกัน