เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินหมัดเดียวน็อกจ้าวกุยหยวนลง ทั่วทั้งสนามมีความเงียบงันราวความตาย
บนอัฒจันทร์ชมพิธี เหล่าศิษย์วังสวรรค์เสินเซียวอ้าปากกว้างพอจะยัดเป็ดทั้งตัวเข้าไปได้——
“เชี่ยเอ๊ย!! องค์ชายสี่ส่งจ้าวกุยหยวนกระเด็นไปจริง ๆ ด้วย?!”
“ไอ้เวรนั้นเมื่อกี้ตะโกนโหวกเหวกที่สุด ตอนนี้ก็หลับสบายที่สุดเลย!”
“โคตรเจ๋ง! เจ๋งแม่งโคตร ๆ! แต่ก่อนข้าไม่เคยได้ยินว่าองค์ชายสี่เก่งขนาดนี้เลย?!”
“ที่พวกเราเคยได้ยินมีแต่เรื่องแม่งไปกอดสาวดื่มเหล้าในหอเมามายวสันต์ ใครกันมันช่างไร้ยางอายปล่อยข่าวนี้ออกมา!”
ริมเวทีประลอง เซียวเลี่ยใช้แขนยันพื้นครึ่งตัว อกยังเจ็บตึงอยู่ แต่ทั้งคนมองจนตะลึง: “เชี่ย... หมัดนี้ของเขา... รุนแรงกว่าหมัดที่ต่อยข้าเมื่อสามวันก่อนมากนัก! ไอ้หมอนี่แม่ง ตอนสู้กับข้ายังเก็บแรงไว้อีกเหรอ?!”
ศิษย์วังสวรรค์เสินเซียวคนหนึ่งข้าง ๆ ประคองเขา: “องค์ชายใหญ่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร?! ข้าเรื่องใหญ่แล้ว!” เซียวเลี่ยตบพื้นดังปัง เสียงสูงขึ้น “ข้าฝึกมาห้าร้อยปี ยังไม่เคยแตะธรณีประตูขั้นที่สองเลย! เขากลับดีนะ อายุแค่สามร้อยปีก็ขั้นที่สองเต็มขั้นแล้ว!”
เซียวเสวี่ยถูกพระเสื้อคลุมเทาสองรูปจากวังสวรรค์อู๋เลี่ยงประคองไว้ เลือดที่ไหล่ซ้ายถูกน้ำแข็งปิดแผลไว้แล้ว ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แต่ดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ร่างสีทองบนเวทีประลอง มุมปากค่อย ๆ ดึงขึ้นเป็นรอยยิ้มบางจนแทบมองไม่เห็น: “ดีจริง ๆ เจ้าน้องสี่... เจ้าซ่อนลึกได้พอสมควรเลยนะ”