กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในลานล่าแดนเทพ
พอซูหลินล้มตัวลงนอน ก็นอนไปเลยสามสิบชั่วยาม
ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ราวกับก้อนหินที่ถูกตากแห้งมานับหมื่นปี
ในเปลือกไข่สีเงิน จื่อเยียนนั่งกอดเข่ามาเต็มสองวัน ชุดยาวสีม่วงยับย่นเหมือนผักดอง เบ้าตาของเธอลึกโบ๋ ริมฝีปากแห้งแตก เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายขัดแผ่นเหล็ก: "เขา... เขาหลับได้เก่งจริง ๆ..."
คงเจี้ยนนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเธอ จีวรขาดวิ่นเหมือนไม้ถูพื้น มุมปากยังมีสะเก็ดเลือดแห้งครึ่ง ๆ: "อมิตาพุทธ... อาตมานั่งสมาธิมาสามวัน ขาชาไปแปดรอบแล้ว แต่เขากลับไม่พลิกตัวแม้แต่ครั้งเดียว..."