กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินยืนอยู่หน้าชั้นเปลือกไข่สีเงินนั้น
เขายกมือขวาขึ้น นิ้วทั้งห้าค่อยๆ รวบเข้าหากัน กำเป็นหมัด
ข้อกระดูกดังกร๊อบกร๊อบสองครั้ง
แล้ว—
เขากระหน่ำหมัดหนึ่งลงไป!
“ตู้ม!!”
เปลือกไข่สีเงินนิ่งสนิทไม่ขยับเขยื้อน
จื่อเยียนยืนอยู่ข้างในเปลือกไข่ มือทั้งสองเท้าสะเอว เชิดคางสูง “ตีสิ! เจ้าตีสิ!”
คงเจี้ยนนั่งขัดสมาธิบนพื้น มือทั้งสองพนมเข้าหากัน มุมปากมีรอยยิ้มของช่วงชีวิตที่เหลือหลังรอดพ้นภัย “อมิตาพุทธ... สมบัติชิ้นนี้ของท่านจื่อเยียน สมกับชื่อเสียงจริงๆ...”
กุ่ยอู๋อิ่งนอนแผ่ลงบนพื้นทันที ชันขาข้างหนึ่งขึ้น คาบหญ้าแห้งที่เก็บมาจากดินไหม้ไว้ในปาก “เหอๆๆ... เจ้าตีไปเถอะๆ ตีไปจนลานล่าปิด ดูซิว่าเจ้าจะทำยังไง!”