กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินยืนอยู่กับที่ ในมือกำตราโลหิตแผ่นนั้นไว้
ป้ายคำสั่งเย็นเฉียบ ราวกับกำน้ำแข็งพันปีไว้ในมือ แต่พลังนั้น—พลังที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของป้ายคำสั่ง ราวกับแม่น้ำที่ถูกปลุกให้ตื่น ไหลย้อนตามแขนเข้าไปในร่างกายของเขา
“วังสวรรค์เทพโลหิต?”
เขาก้มมองป้ายคำสั่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
ชื่อนี้ เขาไม่เคยได้ยินในความทรงจำของคนพวกนั้น
เขาเพิ่งพูดสี่คำนี้จบ—
ในส่วนลึกของวัง เงาร่างจางๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
นั่นคือชายวัยกลางคน
สวมเสื้อคลุมยาวสีแดงหม่น ชายเสื้อปักลายเมฆสีทอง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ระหว่างคิ้วมีอำนาจหยิ่งผยองที่มองโลกทั้งใบด้วยหางตา แต่ร่างกายของเขาโปร่งใส ราวกับผ้าโปร่งที่ชุ่มน้ำ
เขาจ้องซูหลิน มองอยู่นานแสนนาน