เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่จื่อเยียนเดินออกมาจากกลุ่มคน
ชุดยาวสีม่วงพลิ้วเบาในลมของทุ่งรกร้างดินไหม้ ไฝชาดที่ปลายคิ้วภายใต้แสงสีแดงหม่นดูราวกับหยดเลือดที่แข็งตัว
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาตกลงบนซูหลิน รอยยิ้มที่มุมปากเย็นราวกับมีดที่ชุบพิษ "นี่คือซูหลินคนนั้น? หน้าตาก็ไม่เลวนี่"
ชายหนุ่มในเกราะศึกสีทองข้างเธอรีบเข้ามา "ศิษย์พี่จื่อเยียน อย่าให้หน้าเขาหลอกเอานะ! เจ้าหมอนี่มันแปลกพิลึก! คน 120 คนโจมตีสามรอบก็ยังฆ่ามันไม่ได้!"
"คน 120 คนโจมตีสามรอบยังฆ่าคนระดับ 280 ไม่ได้?" จื่อเยียนหันหน้า ดวงตากวาดไปทั่วกลุ่มคน "พวกเจ้าจากวังสวรรค์เสินเซียว ยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังกลับหรือไง?"
ใบหน้าเซียวจ้านแดงก่ำ "จื่อเยียน! แกอย่ามาพูดจาเยาะเย้ย! เจ้าหมอนี่มันมีอะไรแปลก ๆ!"
"โอ้?" จื่อเยียนเลิกคิ้ว "แปลกอะไร?"
เซียวจ้านเพิ่งจะอ้าปาก เสียงหนึ่งที่อ่อนโยนราวกับหิมะละลายในฤดูใบไม้ผลิก็ดังมาจากอีกฟากของกลุ่มคน—
"อมิตาภพุทธ"
พระหนุ่มในจีวรสีขาวเดินออกมาจากกลุ่มคน