เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนลาน ดวงตาหลายพันคู่จ้องตรึงอยู่ที่ใบหน้านั้นราวกับถูกตอกด้วยตะปู ไม่ขยับเขยื้อน
ผู้อาวุโสใหญ่ลั่วหยวนค้ำไม้เท้า ดวงตาแก่ขุ่นมัวหดวูบ ปลายไม้เท้ากระทุ้งแผ่นหินดังกร๊อบหนึ่งครั้ง: "องค์...องค์ชายรอง?!"
"องค์ชายรองออกมาแล้ว!!"
ในกลุ่มองครักษ์ที่เหลือรอดของดาวเทียนเสวียนมีเสียงคำรามแหบพร่าปะทุออกมา ราวกับหม้อโจ๊กที่ใกล้แห้งติดก้นถูกคนใช้ทัพพีคนแรง ๆ
"องค์ชายรองออกมาทั้งเป็น!! เขาต้องได้หัวใจเทพมาแน่!!"
องครักษ์ที่ยังยืนได้ไม่กี่คนประคองกันเซไปข้างหน้าสองก้าว เกราะศึกสีน้ำเงินเข้มเต็มไปด้วยรอยฉีกและคราบเลือด แต่ในดวงตาของพวกเขามีแสงจุดขึ้นมาอีกครั้ง
แสงนั้น ในวินาทีถัดมา ถูกประโยคเดียวราดดับ
"องค์ชายรอง?"
ร่างสีเงินขาวหน้าประตูหินเอียงหัว หัวเราะเยาะออกมา: "ใครกันวะเป็นองค์ชายรอง?"
เสียงของเขามีเสียงก้องซ้อน ราวกับระฆังขึ้นสนิมถูกตีข้างหู จนแก้วหูขององครักษ์ใกล้ ๆ หลายคนถึงกับอื้อ เอามือปิดหูถอยหลังไปครึ่งก้าว