กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ดินแดนบรรพชน·ภายใน
เขาชูมือทั้งสองขึ้น พลิกไปพลิกมาดู ราวกำลังชื่นชมสมบัติล้ำค่าที่หาเทียบไม่ได้
สิบนิ้ว ข้อกระดูกชัดเจน ผิวขาว ทุกตารางนิ้วสมบูรณ์แบบจนเขาอยากร้องไห้
“สัมผัสเวลาจับแบบนี้... สัมผัสแบบนี้... ให้ตายเถอะ นี่แหละคือความรู้สึกของการมีชีวิต!”
เขากำหมัดแน่น ข้อกระดูกส่งเสียงกรอบแกรบ
“ดี! ดี! ดี!”
เขาเงยหน้าหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะก้องกังวานในดินแดนบรรพชน สั่นสะเทือนความว่างเปล่าทั้งผืนจนสั่นสะเทือน
หลังหัวเราะเสร็จ เขาก้มมองร่างกายของตัวเอง
“ระดับ 220... ระดับต่ำเกินไป!”