เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผู้คนบนลานยังคงฉลองกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง
บางคนคุกเข่าลงกับพื้นโขกหัว บางคนกอดคนข้างตัวร้องไห้ทั้งหัวเราะ บางคนนอนแผ่ลงกับพื้น กางแขนขาออก มองท้องฟ้าสีครามนั้นแล้วยิ้มโง่ๆ
แต่—
เสวี่ยอู๋ซางไม่หัวเราะ
เขายืนอยู่หน้าสุดของกองกำลังดาวจันทราโลหิต ปกเสื้อคลุมยาวสีแดงหม่นยังมีคราบเลือดที่เช็ดไม่สะอาดติดอยู่ เขาเงยหน้า มองท้องฟ้าสีครามนั้น รอยยิ้มเย็นชามุมปากค่อยๆ แข็งค้างไปทีละนิด
เขาเอ่ยขึ้น เสียงหนักอึ้งราวกับพลิกขึ้นมาจากก้นบึ้งใต้ดิน:
“ลั่วซิงเหอ…ได้รับการยอมรับจากหัวใจเทพ”
ชายวัยกลางคนในเกราะศึกสีแดงหม่นข้างๆ เขา—แม่ทัพใหญ่ดาวจันทราโลหิต เสวี่ยลี่—เข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำพูดว่า “เจ้าแห่งดวงดาว นี่เป็นเรื่องดีนะ! วิกฤตคลี่คลายแล้ว!”
เสวี่ยอู๋ซางหันไปมองเขาแวบหนึ่ง
แวบนั้นเบามาก เบาราวกับกำลังมองแมลงที่ใกล้ตายตัวหนึ่ง