กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชั่วขณะที่ประตูหินปิดสนิท อากาศทั้งลานกว้างราวกับถูกใครบางคนกำไว้ในมือ
ทุกคนจ้องมองประตูหินสีดำสนิทบานนั้น จ้องอักขระสีทองที่หมุนเวียนอย่างช้า ๆ อยู่บนนั้น ไม่มีใครพูด ไม่มีใครกล้าหายใจ แม้แต่ลมยังหยุด ราวกับกำลังรอคำตอบ
หนึ่งลมหายใจ
สองลมหายใจ
สามลมหายใจ
ประตูหินไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
บนลานเริ่มมีคนกระซิบกระซาบ: “เอ๊ะ? นานกว่ากลุ่มแรกตั้งเยอะ!”
“ก็แน่อยู่แล้ว! เจ้าแห่งดวงดาวทั้งเก้าคุมทีมด้วยตัวเอง! จะเหมือนกันได้หรือไง!”
“บางที... อาจมีคนเดินไปถึงหน้าหัวใจเทพได้จริง ๆ?”
ยังไม่ทันขาดคำ—