เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงยามเช้าของดาวเทียนเสวียนมืดกว่าทุกวันที่ผ่านมา
รอยร้าวสีแดงหม่นพาดขวางอยู่บนนภาสวรรค์ ราวกับแผลเป็นมหึมาที่ฉีกม่านฟ้าสีน้ำเงินเข้มออกเป็นช่องโหว่อันน่าเกลียด แสงลอดออกมาจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่สีทอง แต่เป็นสีแดงสนิมหม่น ๆ ราวกับเลือดผสมน้ำสาดไปทั่วทั้งท้องฟ้า
ซูหลินยืนอยู่ริมหน้าต่างตำหนักบรรทม ใบหน้าเขาไม่มีสีหน้าอะไรเลย แต่สิ่งที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้นลึกยิ่งกว่ารอยร้าวบนนภาสวรรค์เสียอีก
ด้านหลังมีเสียงครางอืออึงดังขึ้น
“พี่รอง...พี่ตื่นเช้าจริง ๆ...”
ลั่วซิงเยวี่ยพลิกตัวบนเตียงของเขา ชุดนอนสีฟ้าอ่อนยับย่นเป็นก้อน ผมยุ่งเหยิงปิดครึ่งใบหน้า เธอขยี้ตา ลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ มองเขาแวบหนึ่ง แล้วมองท้องฟ้าสีแดงหม่นนอกหน้าต่างอีกแวบหนึ่ง
ความง่วงหายวับไปในทันใด
“พระเจ้า...” เธอเด้งตัวขึ้นจากเตียง วิ่งเท้าเปล่าไปที่หน้าต่าง เกาะขอบหน้าต่างมองออกไป “มันขยายอีกแล้วเหรอ?!”
“อือ ขยายอีกแล้ว” เสียงซูหลินเรียบราบ “หลังเจ้านอนหลับเมื่อคืน มันขยายออกอีกสามนิ้ว”
ลั่วซิงเยวี่ยหันมามองเขา ใบหน้าเล็กนั้นขาวซีด: “สามนิ้ว? พี่รองเมื่อคืนไม่ได้นอนเหรอ?”