กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จินอวี้เหยาเงยหน้าขึ้นมองลั่วซิงเสวียน
“ฉันไม่รู้”
เสียงของเธอแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายขัดแผ่นเหล็ก แต่ทุกคำพูดออกมาอย่างหนักแน่นไม่ยอมปล่อย
“ต่อให้ถามฉันหมื่นครั้ง ฉันก็ยังพูดประโยคเดิม”
ลั่วซิงเสวียนยืนอยู่ที่ประตู แสงจากโคมผลึกตัดใบหน้าของเธอเป็นเส้นแบ่งสว่างกับมืด
เธอไม่ไป
และไม่โกรธด้วย
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น มองจินอวี้เหยา ราวกับกำลังมองกระจกบานหนึ่ง
“นายรู้ไหม—”
ลั่วซิงเสวียนเอ่ยขึ้น เสียงเบามาก เบาราวกับขนนกแผ่นหนึ่งตกลงบนผิวน้ำ