เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฟิงฉงโหลวยืนอยู่กับที่ เสื้อคลุมยาวสีเทาขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ในสายลม
เขาเงยเปลือกตาขึ้น มองใบหน้าของเหลยพั่วเทียนที่แดงก่ำ แล้วกวาดตามองดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นของเหลิ่งหรูซวง
เขาเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำชัดเจนเหมือนตะปูตอกลงในแผ่นไม้:
“อธิบาย?”
“ไม่มีอะไรต้องอธิบาย”
“ผมแค่ไม่อยากเป็นศัตรูกับซูหลินเท่านั้น”
รูม่านตาของเหลยพั่วเทียนหดตัวลงทันที
เขาจ้องเฟิงฉงโหลว เสียงดังเหมือนฟ้าร้อง: “ให้ตายเถอะ แกพูดอะไรของแก?!”
รอยยิ้มที่เหมือนเปลือกน้ำแข็งบนมุมปากของเหลิ่งหรูซวงแตกเป็นเศษละเอียด เธอก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ไอเย็นสีฟ้าน้ำแข็งระเบิดออกจากใต้ฝ่าเท้า แช่แข็งเศษหินภายในสามฉื่อรอบตัวให้กลายเป็นน้ำค้างแข็งสีขาว: "เฟิงฉงโหลว นี่เจ้ากำลังประกาศสงครามกับเก้าตระกูลของเราหรือ? เจ้าไม่กลัวว่าเก้าตระกูลเราจะร่วมมือกัน บดขยี้ดาวพันธสัญญาของเจ้าเป็นผงหรือ?"
"กลัว" เฟิงฉงโหลวพูดคำเดียว แล้วหัวเราะ รอยยิ้มนั้นมีความดุดันแบบยอมทุ่มสุดตัว "แต่ข้ากลัวกว่าว่าซูหลินจะกลับมาสะสางบัญชีกับข้า"