เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในหอคอยอัจฉริยะ
ซูหลินยืนอยู่ในห้องหินของอันดับหนึ่ง
พื้นที่ชั้นนี้กว้างว่างกว่าทุกชั้นที่ผ่านมา ราวกับความว่างเปล่าที่ไร้ขอบเขต ใต้เท้าเป็นพื้นสีดำสนิท เบื้องบนเป็นเพดานโดมสีดำสนิท กำแพงโดยรอบหายไปในความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด
ไม่มีอักขระเวท ไม่มีเครื่องประดับตกแต่ง ไม่มีการสั่นไหวของพลังงานใด ๆ
มีเพียงคนคนเดียว
ชายผู้นั้นยืนอยู่กลางห้องหิน สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาที่ซักจนซีดจาง ชายเสื้อถูจนเป็นขุย ปลายแขนมีรอยปะอยู่หลายแห่ง ผมของเขาหงอกขาว ปล่อยสยายตามสบาย ราวกับไม่ได้ดูแลมานานนัก ใบหน้าของเขาดูทั่วไป ทั่วไปจนโยนเข้าไปในฝูงคนแล้วหาอีกไม่ได้เลย
แต่ดวงตาของเขาไม่ทั่วไป
ดวงตาคู่นั้นเป็นสีทองบริสุทธิ์ ไม่มีรูม่านตา ไม่มีตาขาว มีเพียงแสงสองดวงที่ลุกไหม้ชั่วนิรันดร์พลุ่งพล่านอยู่ในเบ้าตา
อู๋หมิง
เจ้าคนบ้าที่เมื่อเจ็ดสิบล้านปีก่อนคนเดียวท้าสู้กับกองทัพพันธมิตรสิบเขตดาราชั้นนำ