เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในหอคอยอัจฉริยะ
ซูหลินยืนอยู่ในห้องหินของอันดับสี่ เพดานโดมสีเทาขาวเบื้องหน้าสูงกว่าทุกชั้นก่อนหน้า สูงจนมองไม่เห็นยอด ราวกับท้องฟ้าที่คว่ำลงมา
ผนังรอบด้านเป็นสีแดงหม่น บนผิวมีลวดลายสีทองละเอียดไหลเวียนอยู่ ลวดลายเหล่านั้นเต้นเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิตโบราณบางชนิด
ม่านแสงสีทองตรงหน้าเขากำลังก่อตัว
เขาไม่ได้รอนานนัก
ในวินาทีที่ม่านแสงกระจายออก อุณหภูมิทั่วทั้งห้องหินพุ่งสูงขึ้นทันที — ไม่ใช่ความร้อนแผดเผา แต่เป็นความอุ่นที่ซึมออกมาจากซอกกระดูก ราวกับถูกกดลงไปในบ่อน้ำพุร้อนที่เพิ่งผุดขึ้นจากใต้ดิน
เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านแสง
คนผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีทองแดง บนผืนผ้ามีหงส์กางปีกปักอยู่ ขนแต่ละเส้นไหลเวียนด้วยแสงไฟละเอียด ราวกับสิ่งมีชีวิตที่ค่อยๆ กระพือปีกอยู่บนผ้า ผมสีทองแดงราวเปลวเพลิงเหลวไหลลงมาจากบ่า เส้นผมทุกเส้นเปล่งรัศมีแสงนวลออกมา
เค้าหน้าละเอียดประณีตราวกับวาดด้วยดินสอถ่านทีละเส้น ปลายคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย หางตามีส่วนโค้งตามธรรมชาติ ริมฝีปากมีรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นดูอ่อนโยน แต่ในดวงตาของเธอไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย — นั่นคือความสงบที่ตกตะกอนจากกาลเวลาเก้าสิบล้านปี