กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ปลายนิ้วของลั่วเฉินหยวนเคาะลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง ไม่แรง แต่กลับเหมือนค้อนทุบลงกลางอกของทุกคนที่นั่งอยู่
“ผ่านมาหลายล้านปีแล้ว ใครจะยอมหยุดอยู่แค่ดาราจักรระดับสาม กินไปวันๆ รอความตาย?”
ตอนที่เขาพูดถ้อยคำนี้ สายตากวาดผ่านใบหน้าทั้งเก้าทีละคน เหมือนก้อนหินยักษ์กลิ้งข้ามน้ำแข็งแตก บดขยี้ความสงบที่ปลอมตัวไว้ทีละชั้น