เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลั่วเฉินหยวนยืนอยู่ที่หน้าต่าง มือทั้งสองไพล่หลัง ชายเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มลายทองถูกสายลมที่ลอดผ่านร่องหน้าต่างพัดให้กระเพื่อมขึ้นแล้วก็ตกลง
เขาจ้องมองทุ่งรกร้างนอกหน้าต่างที่ถูกม่านแสงกรองเป็นสีน้ำเงินเข้มโดยไม่พูดสักคำ เปลวเทียนในตำหนักกระตุกวูบหนึ่ง ดึงเงาของเขายาวทอดลงบนพื้น ราวกับรูปปั้นที่ใบ้
“ลูกสาว”
“อยู่ค่ะ ราชบิดา” ลั่วซิงเสวียนไม่ไป เธอยืนอยู่ที่ประตูตำหนักหันกลับมามอง “ท่านยังมีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ?”
ลั่วเฉินหยวนหันกลับมา สายตาเงียบสงบราวกับผิวทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง เขามองลั่วซิงเสวียนแวบหนึ่ง แล้วมองลั่วซิงเหออีกแวบ จากนั้นจึงเอ่ย เสียงไม่รีบไม่ช้า “ส่งคนไปแจ้งเจ้าแห่งดวงดาวทั้งเก้า ให้พวกเขามาที่ดาวเทียนเสวียน ทันที”
คิ้วของลั่วซิงเสวียนกระตุกเล็กน้อย “เจ้าแห่งดวงดาวทั้งเก้า? ทั้งหมดเลย?”
“ทั้งหมด”
“เพราะเรื่องของซูหลิน?”