เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าของร้านคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องลับ เหงื่อที่แผ่นหลังซึมจนเสื้อชั้นในเปียกโชก
ชายชราเดินไปมาในห้องลับ ก้าวหนึ่ง สองก้าว สามก้าว พื้นรองเท้าบูตเหยียบแผ่นหิน ดัง ตึก ตึก ตึก เหมือนลูกตุ้มนาฬิกา เหมือนเสียงหัวใจ เหมือนการนับถอยหลัง
“เรื่องเจ้าแห่งดวงดาว ข้าไปพูดเอง” ชายชราหยุด มองเจ้าของร้าน “เจ้าออกไปก่อน”
“ครับ”
เจ้าของร้านลุกขึ้นยืน ขาอ่อนเล็กน้อย เขาเกาะผนัง ค่อย ๆ ย้ายตัวออกไป ประตูปิดลง
ห้องลับเงียบลง ไส้ตะเกียงกระตุกนิดหนึ่ง เปลวไฟพุ่งขึ้นแล้วหดกลับ
ชายชรายืนอยู่กลางห้องลับ ก้มมองผลไม้บนโต๊ะ “ซูหลิน” เขาเอ่ยชื่อนี้ออกมา มุมปากขยับ “ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่ดาวดารา”
เขาล้วงศิลาสื่อสารออกมาจากแขนเสื้อ ก้อนหินไม่ใหญ่ ขนาดฝ่ามือทั้งก้อนดำสนิท ผิวสลักสัญลักษณ์ของดาวดารา——ดาวดวงหนึ่ง ล้อมรอบด้วยดาวเล็กเจ็ดดวง เขากดหนึ่งครั้ง ก้อนหินสว่างขึ้น แสงสีขาวเงินพวยพุ่งออกมาจากก้อนหิน รวมตัวในความว่างเปล่าเป็นเงาร่างมนุษย์ที่พร่ามัว
เงาร่างนั้นสูงใหญ่ กอดอกทั้งสองข้าง เหมือนกำแพงบานหนึ่ง เจ้าแห่งดาวซิงเฉิน
“ผู้อาวุโสหลู่” เงาร่างเอ่ย เสียงหนัก “มีเรื่องอะไร?”