กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินเก็บหยกผนึกวิถีเข้าไว้ในคลังเก็บวิญญาณ
“น่าเสียดาย” เขาก้มมองศพหลางเมี่ย “เจ้าประหยัดกินประหยัดใช้ซื้อฝ่ามือผ่าฟ้ามา สุดท้ายก็มาฟาดใส่ผม”
“ชาติหน้าอย่าลอบโจมตีอีกเลย ไม่ใช่ทุกครั้งจะมีโชคตายสบายแบบนี้”
ซูหลินลุกขึ้น เดินต่อไปข้างหน้า
เขาหันตัว เดินลึกเข้าไปในทุ่งหญ้าต่อ
เดินไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
หญ้าสูงขึ้นเรื่อยๆ จากสูงแค่เข่าถึงต้นขา จากต้นขาถึงเอว ใบหญ้าสีทองแกว่งไกวอยู่สองข้างลำตัวเขา เสียงสวบสาบๆ ราวผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบกระซาบกัน
ซูหลินเดินไม่เร็วไม่ช้า
ทุ่งหญ้าเริ่มชันขึ้น พื้นดินค่อยๆ ลาดขึ้น จากที่ราบกลายเป็นเนินลาด จากเนินลาดกลายเป็นเนินชัน หญ้าต่ำลงเรื่อยๆ จากสูงถึงเอวถึงเข่า จากเข่าถึงข้อเท้า
เมื่อซูหลินปีนขึ้นถึงยอดเนิน เขาก็หยุด