กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนซูหลินเดินออกจากลานกว้าง ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
รัศมีแสงสีทองจางหายไปจากขอบฟ้า กลายเป็นม่านราตรีสีน้ำเงินเข้ม ดวงดาวสว่างขึ้นทีละดวง ราวกับดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมองเขา
เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง
เขาเดินนำหน้า ลุงจงตามอยู่ข้างหลัง ห่างกันราวสองก้าว
“ลุงจง”
“ครับ”
“ตอนนี้ไปคลังหลวงได้ไหม”
ลุงจงชะงักไปครู่หนึ่ง “องค์ชาย วันนี้ท่านเพิ่งออกจากสระหลอมจิต แล้วยังไปบุกหอคอยมาทั้งวัน ไม่พักก่อนหรือ”
“ไม่เหนื่อย”
ลุงจงอ้าปาก จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลืนคำนั้นกลับไป