กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ซูหลินก้าวเข้าสู่ชั้นที่เก้า สิ่งที่ฝ่าเท้าเหยียบลงไปไม่ใช่แผ่นหิน
แต่เป็นเมฆ
สีขาว นุ่มฟู ราวกับเหยียบอยู่บนสำลี
เขาก้มลงมองแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้น
พื้นที่ของชั้นที่เก้าแตกต่างจากแปดชั้นด้านล่างโดยสิ้นเชิง
ไม่มีกำแพง ไม่มีเพดานโดม ไม่มีขอบเขต
ท้องฟ้าเป็นสีทอง พื้นดินเป็นเมฆสีขาว ไกลออกไปมีภูเขา ภูเขาไม่สูงแต่ชันมาก ตัวภูเขาเป็นสีทองราวกับหล่อขึ้นจากทองคำ บนยอดเขามีพระราชวังแห่งหนึ่ง ไม่ใหญ่แต่งดงามประณีต ชายคาเชิดมุม ระฆังทองแดงดังกรุ๊งกริ๊งในสายลม
ซูหลินยืนอยู่บนเมฆ มองพระราชวังแห่งนั้น
“ที่นี่ไม่เลวเลย” เขาพึมพำกับตัวเอง “ดีกว่าห้องมืดๆ ด้านล่างพวกนั้นเยอะ”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของเขา